Rutger Gooszen

Iedereen accpeteert dat onze persoonlijke vrijheid grenzen kent om het samenleven en samenwerken in een complexe en dynamische maatschappij te ordenen. Binnen een organisatie krijg je soms echter het gevoel dat de persoonlijke vrijheid geheel ondergeschikt moet worden gemaakt aan de organisatiedoelstellingen. Terwijl het zo mooi kan zijn als je juist in een organisatie gezamenlijk een doel bereikt door de persoonlijke kwaliteiten voldoende vrijheid te geven. Dan heb je plezier in je vrije tijd en in je werk. In mijn vrije tijd speel ik graag in onze eigen VKA band. De lol tijdens het repeteren, het zoeken naar de juiste sound en samenklank van instrumenten. De improvisatie op mondharmonica of gitaar tijdens een solo. Dan de spanning voor het optreden, ieder weet wat hij moet doen en zonder dirigent of bladmuziek spelen we op gehoor met elkaar en staat 'Blackbird' op het podium. Een goed gevoel bekroond met applaus.

Angelique van Mast
  
September... Om mij heen hoor ik mensen verzuchten dat de zomer weer veel te snel voorbij is gegaan. Vallende bladeren, guur weer, de duisternis die steeds vroeger intreedt... en ik die steeds blijer word! Ik haal mijn enorme collectie kookboeken weer uit de kast, loop op het mediacenter nog eens kritisch mijn collectie jazz-cd's door, zorg dat de open haard weer in orde is en mijn wijnrek gevuld. Tot zover de voorpret. Nóg leuker wordt het om hier de perfecte combinaties van te maken! Menu's en wijnen afstemmen op de vrienden die komen eten, uiteraard met de juiste muziek op de achtergrond. Door de week bedenken wat ik ga koken, op zaterdag naar de lokale speciaalzaken om de juiste ingredienten te proeven en uit te zoeken, de tafel mooi dekken, wijnglazen poleren, ik vind het allemaal even leuk. Totdat ik op maandagochtend weer op de weegschaal sta... Gelukkig is hardlopen een andere favoriete bezigheid van me!

Marc Gill'ard

Heerlijk genietend van de Caribische zon loop ik de houten stijger op. Uitrusting aan, buddy check en de zee in. Alle drukte maakt plaats voor een serene rust. Ondergedompeld in een onderwaterwereld waarin ik volledig relax. Een wereld die zich er maar bar weinig van aantrekt dat ik erin rondzwem. Die wereld maakt elke duik uniek, omdat ik nooit weet wat mij te wachten staat. Natuurlijk bereid ik mijn duik voor. Met mijn buddy plan ik de duik en neem de duiksignalen door om onderwater te kunnen communiceren. Buddies helpen elkaar als dat nodig is, maar delen ook ervaringen. Eén van mijn mooiste ervaringen onderwater is de ontmoeting met een school wilde dolfijnen. Een unieke ervaring, die ik nooit meer vergeet. Projecten hebben veel overeenkomsten. Ondanks zorgvuldige planning, laat ook hier de omgeving zich maar beperkt voorspellen. Projecten vereisen flexibiliteit bij de uitvoering. Vaak is dit minder ontspannen dan duiken, maar als na hard werken 'de school dolfijnen' is bereikt, dan is dat een fantastische ervaring!

Huub Konikx

Een teamsport als volleybal vraagt het beste van de spelers op het gebied van techniek, ervaring en mentaliteit. Voor een optimaal resultaat komen daar snelheid,doorzettingsvermogen en creativiteit bij. Met zes spelers op een veld van negen bij negen meter kan niemand zich verstoppen, iedereen is even belangrijk en noodzakelijk. Het lijkt een spel, maar iedereen gaat voor maximaal resultaat. Dat vereist een gebalanceerde opstelling, die vooral is gebaseerd op de kracht van de individuen, van het geheel en van de tegenstander. Daarmee worden de voorwaarden geschapen voor een goed samenspel, het kunnen inspelen op het onverwachte en rekening houden met zwakke plekken en risico’s. De spelverdeler in de sport heeft veel gemeen met de manager, de projectleider en de adviseur. Hij heeft als uitdaging, alle ballen tegelijk in de lucht te houden, met misschien wel communicatie als zijn belangrijkste wapen.

Wilbert Enserink

130 BPM. De bassline loopt. Pakkend, swingend, strak! Filters gaan open en weer dicht. Equalizing en een flanger geven net even dat coole effect. En dan komt het. Je wacht erop, je voelt het aankomen. Je hoort het eigenlijk al, maar het is er nog niet. Basskick. Een vette beat valt in. Je vindt het zelf gewoonweg al gaaf en je weet dat de basis voor een nieuwe house track is geboren: een pakkende beat, een gillende hook en bassline uit een synthesizer en vervolgens is het variëren maar om te komen tot een arrangement waarvan de zaal uit z’n dak gaat. Produceren van muziek is gewoonweg liefde uit het hart met een stukje basskriebels in je buik.

Gregor Hendrikse

Deze ochtend ontwaak ik niet van omgevingsgeluid, want er heerst een serene stilte. Met slaperige ogen kijk ik naar buiten. In het licht van het ochtendgloren zie ik de besneeuwde bergtoppen afsteken tegen een strak blauwe lucht. Op de rand van de vensterbank is precies te zien hoeveel verse sneeuw er is gevallen, zo’n tien centimeter. Bij het verlaten van de berghut zie ik een landschap van ongerepte sneeuwhellingen, de sneeuw slechts her en der aangeroerd door dierensporen. Het ultieme skiplezier kan beginnen: ‘gordijntjes trekken’. Het aanbrengen van een regelmatig bochtenspoor. Off piste gelden er geen strikte regels, maar balanceer je tussen de principes voor je eigen veiligheid, respect voor de natuur en het niet hinderen van anderen.

Roberto Uding

Ontspanning door inspanning. Kracht en aandacht. Eindeloos bewustzijn. Onmogelijke houdingen en een aap in mijn hoofd. Gedachten en emoties vallen als druppels in een waterfontein. Een persoonlijke ontmoeting met mijzelf. Groter dan mijn fysieke lichaam, klein onderdeel van de wereld. Inzichten op de yoga mat vertaal ik in mijn werk. Van mens tot mens. Bij elke verandering en elke architectuur opdracht. Omdat het met mensen begint en met mensen eindigt. Daar ben ik onderdeel van. Yoga is een reflectie van het leven. Mijn passie is mijn basis.

Harm Spoor

Jaren geleden werkte ik bij BSO/ Origin voor Eckart Wintzen. Hij geloofde in zo veel mogelijk verantwoordelijkheid bij de medewerkers en managers zelf en in groei via celdeling. Stafafdelingen waren voor hem taboe. Hij paste deze principes ook echt toe en maakte er BSO groot mee. Van hem leerde ik dat cultuur, de doelen en waarden die de mensen binnen een organisatie delen, veel belangrijker is dan structuur en allerlei planningsrituelen. Sindsdien vraag ik mij vaak af waarom het toch zo moeilijk is dit inzicht toe te passen. Dit boekje over sturen met principes bevat een deel van het antwoord op deze vraag, maar het laat ook zien dat Eckart’s ideeën nog springlevend zijn.

Jeroen van Vuuren 

Rijdend naar de Wassenaarse slag begint het al: Hoe staat de wind, waar zie ik wolken? Elke vlag die je tegenkomt is een indicatie. Aangekomen op het strand kijk je naar de golven. Als je dan je boot aan het optuigen bent vraag je je af hoe je de verstaging moet zetten. Als je uiteindelijk met de catamaran op de zee bent, ben je bezig met het een continu trimmen van de zeilen op de veranderende omstandigheden. Naarmate je meer snelheid oppikt lijkt het hierbij alsof de wind uit een andere richting komt waardoor je de stand van het zeil weer moet aanpassen. Niets is mooier dan uiteindelijk met twee man in de trapeze te hangen waarbij de catamaran zijn topsnelheid behaald. Ook het spaarzame omslaan hoort erbij, want je wilt op het scherpst van de snede zeilen. Net als in mijn werk: bij elk project ben je continu bezig het project en de resultaten te trimmen op de snelheid van het project en de veranderende omstandigheden en probeer je op het scherpst van de snede te zeilen zonder om te gaan.

Pieter-Jan van Herel

Ineens besef je het: je bent 40. Er lopen een paar koters rond. Ze dagen uit, hebben hun eigen belangen en hun eigen wil. Daar moet je wat mee: opvoeden, grenzen stellen. Hoe ging dat ook alweer? Met regeltjes? Afspraken? Verantwoordelijkheid geven? Ruimte geven om risico’s te nemen of juist een maximaal veilige omgeving? Waar heeft je kindje het meeste baat bij? Opvoeden is voor mij een intuïtieve ontdekkingsreis. Mijn gevoel zegt me dat ik er met regeltjes alleen niet kom. De grote lijn op weg naar het reisdoel is uitgezet. Met voldoende ruimte om af te wijken en bij te sturen moet het wel lukken. Gelukkig zijn er vele terugkoppelmomenten die deze onervaren kapitein daarbij helpen. Met de bijbehorende voldoening als er weer een stapje is gemaakt!

René van den Assem

Maandagavond. Snel van tafel. Nog even naar boven om de vingers warm te spelen. Straks gitaarles. De greepjes van het nieuwste nummer nog even doorlopen. En dan de les, Erik pusht me en laat me voelen wat goed gaat en wat nog beter moet. Direct na de les boven de loopjes nog even repeteren, de oefenstof voor deze week heb ik dan weer goed op het netvlies. Toch gaat het niet makkelijk, een natuurtalent ben ik bepaald niet. Hier had ik 35 jaar eerder mee moeten beginnen. So what, het is fun en uiteindelijk kom ik er wel. Dat laatste kom je in je werk ook zo vaak tegen. Soms gaan dingen bijna vanzelf, maar minstens net zo vaak is de weg wat lastiger te begaan. Een positieve blik houden en er ook lol bij maken helpt dan om het doel toch te bereiken. Als het even kan nog een beetje swingend ook.

Jelle Wissenburgh

Begin oktober, dauw op het dek, wind op het water, koele en heldere ochtendlucht. Spijkerbroek en trui aan, wollen muts over de oren, de boot zeilklaar maken. Hetzelfde water elke dag weer anders, wind en golven bekend maar toch weer nieuw. Het geluid van de boeg, bruisend water, een opspattende golf en laag zoemende fok. Bijsturend en af en toe het zeil wat trimmend werk je samen met het altijd bewegende water. Boot, planning en koers vragen kennis, lekker varen vooral gevoel en vaardigheid. Een combinatie van elementen die spannend blijft en waar je nooit op uitgekeken raakt.

Martijn Hunsche

Sportduiken, een inspannende en ontspannende activiteit tegelijkertijd. Onder gaan in de kleurrijke en levendige onderwaterwereld. Eén groot aquarium met prachtige koralen en vissen. Soms een soort oersoep waar je bijna geen hand voor ogen ziet. Maar altijd verrassend. Nieuwsgierig naar wat er om de volgende hoek te zien is, op zoek naar nieuwe en onverwachte gebeurtenissen. De immense stilte wordt slechts onderbroken door het geluid van je eigen ademautomaat, of die van je duikmaatje. Een wereld die niet ongevaarlijk is. Waarin je je licht als een veertje kan voelen maar ook onder de immense druk kan bezwijken. Balanceren tussen deze twee uiterste is de uitdaging. Het lijkt soms net werk...

Christiaan Luteijn

Stel je voor dat je naar je sportclub gaat en het een verassing is welke afmeting het veld vandaag zal hebben en of er een kunstgras- of knollenveld ligt. Sterker nog: dat de kans bestaat dat er vandaag helemaal geen veld is! Die afwisseling en spanning vind ik een van de mooie - en tegelijk frustrerende - aspecten van surfen. In de branding ben je afhankelijk van de golfcondities, de beperkingen van je plank en natuurlijk je eigen vaardigheid. Binnen die kaders ben je echter vrij en op jezelf aangewezen er een goeie surfsessie van te maken. Het is net werk: met je kennis als plank op de golven van de organisatie, je collega’s als medesurfers…